இன்றைய கோலாலம்பூர் நகரம் நவீன ரயில்களாலும், குளிரூட்டப்பட்ட சொகுசுப் பேருந்துகளாலும் நிறைந்திருக்கலாம். ஆனால், 1970-களின் நடுப்பகுதியிலிருந்து 90-களின் இறுதி வரை கோலாலம்பூர் வீதிகளில் 'இளஞ்சிவப்பு மின்னல்களாக' வலம் வந்த மினிபஸ்களை அந்தத் தலைமுறை மக்கள் அவ்வளவு எளிதில் மறந்துவிட முடியாது. ஒரு நாட்டின் தலைநகரம் அதன் வளர்ச்சிக் கட்டத்தில் எத்தகைய வேகத்தைக் கொண்டிருந்தது என்பதற்கு இந்த மினிபஸ்களே சாட்சி.
1975-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 23-இல் இந்த மினிபஸ் சேவை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அப்போதைய கோலாலம்பூரின் போக்குவரத்து நெரிசலைக் குறைக்கவும், பெரிய பேருந்துகள் நுழைய முடியாத குறுகிய சாலைகளில் பயணிக்கவும் இவை வடிவமைக்கப்பட்டன. தொடக்கத்தில் பல்வேறு நிறங்களில் இருந்தாலும், 90-களில் இவை அனைத்தும் 'இளஞ்சிவப்பு மற்றும் வெள்ளை' நிறத்திற்கு மாற்றப்பட்டு, நகரத்தின் தனித்துவமான அடையாளமாக மாறின.
90-களில் கோலாலம்பூரின் எந்த ஒரு சந்திப்பிலும் மினிபஸ்கள் இல்லாமல் இருக்காது. இதோ அதன் சில சுவாரஸ்யமான பண்புகள்:
விதிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட வேகம்
மினிபஸ் ஓட்டுநர்களுக்கு ஒரு தனித் திறமை உண்டு. போக்குவரத்து நெரிசல் மிகுந்த நேரங்களிலும், சிறிய இடைவெளிகளுக்குள் புகுந்து புறப்பட்டு விடுவார்கள். "மினிபஸில் ஏறினால் குறித்த நேரத்திற்குப் போய் விடலாம்" என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை மக்களிடம் இருந்தது. ஆனால், இந்த வேகம் பல நேரங்களில் பயணிகளின் அடிவயிற்றில் பயத்தை உண்டாக்கும் ஒரு 'ரோலர் கோஸ்டர்' பயணமாகவே இருக்கும்.
எல்லைத் தாண்டிய பயணிகள்
சட்டப்படி 16 முதல் 25 பயணிகள் அமர வேண்டிய இந்த சிறிய பேருந்துகளில், அலுவலகம் மற்றும் பள்ளி நேரங்களில் 50-க்கும் மேற்பட்டோர் பயணம் செய்வார்கள். பேருந்து உள்ளே தள்ளாடும் அளவிற்கு மக்கள் நெரிசல் இருக்கும். வாசலில் தொங்கிக் கொண்டு பயணிப்பது அன்றைய இளைஞர்களுக்கு ஒரு வீரச் செயலாகவே கருதப்பட்டது.
நடத்துனரின் ஜாலங்கள்
மினிபஸ் நடத்துனர்கள் ஒரு தனிப் பிறவிகள். பேருந்து நின்றாலும் நில்லாவிட்டாலும் லாவகமாக ஏறி இறங்குவார்கள். பேருந்தின் கூரையை அல்லது பக்கவாட்டுத் தகடுகளைத் 'தட்-தட்' என்று தட்டி ஓட்டுநருக்கு சமிக்ஞை கொடுக்கும் அந்தச் சத்தம், இன்றும் பலரின் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும். "செப்பாட்... செப்பாட் .." (Cepat - வேகம்) என அவர்கள் பயணிகளை அவசரப்படுத்தும் பாணியே தனி.
அதிரும் இசைத் தட்டுகள்
பல மினிபஸ்கள் நகரம் இசைக்கூடங்களாகவே இருந்தன. 90-களின் ஹிட் பாடல்கள் மிக உரத்த சத்தத்தில் ஒலிக்கும். ஜமால் அப்துல்லா முதல் ஸ்பூன் இசைக்குழுவின் பாடல்கள் வரை பயணிகளுக்கு இலவச இசை விருந்து படைக்கப்படும்.
அன்று மினிபஸ் பயணம் மிகவும் மலிவானது. 50 சென் முதல் 60 சென் வரை மட்டுமே கட்டணம் வசூலிக்கப்பட்டது. 'பசார் செனி' , 'புடுராயா' மற்றும் 'சௌ கிட்' ஆகியவை மினிபஸ்களின் முக்கிய மையங்களாகத் திகழ்ந்தன. 12, 13, 22, 29 போன்ற வழித்தட எண்களைப் பார்த்தாலே மக்கள் அது எங்குச் செல்லும் என்பதைத் துல்லியமாகக் கூறி விடுவார்கள்.
காலமாற்றம் மற்றும் நகரத்தின் கட்டமைப்பில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் காரணமாக, மலேசிய அரசாங்கம் 1998-ஆம் ஆண்டு ஜூலை 1-ஆம் தேதியுடன் மினிபஸ் சேவையை முழுமையாக நிறுத்தியது. பரிய பேருந்துகள் மற்றும் ரயில்களின் வருகையால் இந்த இளஞ்சிவப்புப் பேருந்துகள் வரலாற்றின் பக்கங்களுக்குள் முடங்கின.
90-களின் கோலாலம்பூர் என்பது மினிபஸ்கள் இல்லாமல் முழுமை பெறாது. அது வெறும் ஒரு போக்குவரத்துச் சாதனம் மட்டுமல்ல; ஒரு தலைமுறையின் வேகம், உழைப்பு மற்றும் அந்தக் காலத்து எளிய வாழ்வியலின் பிரதிபலிப்பு. இன்றும் பழையப் புகைப்படங்களில் அந்த இளஞ்சிவப்புப் பேருந்தைப் பார்க்கும் போது, 90-களின் அந்தப் புழுதிப் படிந்த சாலைகளும், நடத்துனரின் விசிலடிகளும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்து போகும்.
