கிள்ளான் நகரின் பழைய நினைவுகளில் இன்றும் அந்த மலைமேடு ஒரு மர்மமான மௌனத்தைச் சுமந்து நிற்கிறது. மாரா பேருந்து நிலையத்திற்கு எதிரே, ஜாலான் இஸ்தானா செல்லும் பாதையில் அமைந்திருந்த அந்த பழைய கிள்ளான் மருத்துவமனை மற்றும் அதை ஒட்டியிருந்த சீனரின் பிணப் பெட்டிக் கடை இன்றும் பலரின் தூக்கத்தைக் கலைக்கும் கதைகளைக் கொண்டது.
மரணத்திற்கும் வாழ்விற்கும் இடையிலான ஒரு மெல்லிய கோடாக அந்தப் பிணப் பெட்டிக் கடை விளங்கியது. "பிணப் பெட்டி என்பது வெறும் மரக்கட்டை அல்ல; அது ஒரு மனிதனின் இறுதிப் பயணம் தங்கும் சொகுசு இல்லம்" என்பார்கள் அங்கு வேலை செய்தவர்கள். ஒரு காலத்தில் அந்த கடையின் உரிமையாளர் அளித்த பேட்டி இன்றும் பலருக்கு நினைவிருக்கலாம்.
“இரவு நேரங்களில் பெட்டிகள் தானாகத் திறக்கும் சத்தமும், யாரோ ஒருவர் அங்கே அமர்ந்து அழுவதும் கேட்கும்" என்று அவர் கூறியது வெறும் விளம்பரமல்ல, அவர் அனுபவித்த நிஜம்.
அங்கே ஒரு நள்ளிரவில் நடந்த சம்பவம் இது. ஒரு வசதியான குடும்பத்தைச் சேர்ந்த வாலிபர் விபத்தில் இறந்து போனார். அவரது அந்தஸ்தைக் காட்ட, தேக்கு மரத்தினால் ஆன, தங்க முலாம் பூசப்பட்ட விலையுயர்ந்த பெட்டியை அக்குடும்பத்தினர் வாங்கினர். அன்று இரவு, கடையின் ஊழியர் ஒருவர் கடையைப் பூட்டச் சென்ற போது, அந்த விலையுயர்ந்த பெட்டிக்கு அருகில் ஓர் உருவம் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு உறைந்து போனார்.
அது வெறும் நிழலல்ல; அந்த பெட்டியையே ஏக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒரு முதியவரின் உருவம். மறுபுறம், ஓர் எளிய தொழிலாளியின் சடலத்திற்காக மிகக் குறைந்த விலையில் ஒரு சாதாரணப் பெட்டியை ஓர் ஏழைத் தந்தை வாங்கிக் கொண்டிருந்தார். "எரிக்கப் போகும் உடலுக்கு எதற்கு இவ்வளவு விலை உயர்ந்த பெட்டி?" என்ற கேள்வி அங்கிருந்தவர்களிடம் எழுந்தது.
ஆனால், அந்த ஏழைத் தந்தையோ, "என் மகன் வாழ்நாள் முழுவதும் தரையில் படுத்து உறங்கினான்; கடைசிப் பயணத்திலாவது அவன் ஒரு நல்ல படுக்கையில் உறங்கட்டும்" என்று அழுதார். அன்றிரவு, அந்த சாதாரணப் பெட்டிக்கு அருகில் எந்தப் பேயும் வரவில்லை; ஓர் அமைதியான நிசப்தம் மட்டுமே நிலவியது.
உண்மையில் பேய்கள் எங்கே இருக்கின்றன? மரக்கட்டைகளிலா அல்லது மனிதர்களின் ஆசைகளிலா? இறந்து போன ஆன்மாக்கள் தங்களின் பெட்டியின் விலையைப் பார்த்து வியப்பதில்லை. ஆனால், உயிருடன் இருப்பவர்கள் தங்கள் கௌரவத்தை நிலைநாட்ட பிணப் பெட்டியின் விலையில் போட்டி போடுகிறார்கள். "செத்த பிறகு செய்யும் மரியாதை, உயிருடன் இருக்கும் போது செய்திருந்தால் அந்த ஆன்மா சாந்தியடைந்திருக்கும்" என்பதுதான் அந்தப் பழைய கடை உரிமையாளர் சொல்லாமல் சொன்ன உண்மை.
கிள்ளான், ஜாலான் இஸ்தானா சாலை வழியாக இன்றும் நள்ளிரவில் கடந்து செல்பவர்கள், அந்த பழைய கடை இருந்த இடத்தை ஒருவித நடுக்கத்துடனேயே பார்க்கிறார்கள். அந்தப் பிணப் பெட்டிக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த பேய், ஒருவேளை நம்மிடம் கேட்க நினைத்திருக்கலாம்: "மரணத்திற்குப் பிறகும் மனிதர்களுக்கு ஏன் இந்த அந்தஸ்துப் போர்?" என்று. விலை உயர்ந்த பெட்டியில் வைக்கப்பட்டாலும், சாதாரண துணியில் சுற்றப்பட்டாலும், அந்தப் பயணம் என்னவோ மண்ணை நோக்கியோ அல்லது நெருப்பை நோக்கியோதான்.
